आँसु पुछ्दै उजाड बस्ती फेरि सजाऔँ

~ शोभा पाण्डेय/ सिलवाल

तिब्बतबाट नेपालतर्फ, ठूलो  बाढी  आयो

नेपालमा दैव दशा ,नसोचेकै लाग्यो ।

चारैतिर अन्धकारले ,छोपी थर्काउँदा

चीत्कार र आर्तनाद, धर्तीमा गुञ्जिँदा।

उर्ल्यो बाढी ,ओर्ल्यो पैह्रो ,यो भाद्रको मैना

भक्कानिन्छ मुटु सबको,आँसु नै थामिन्न।

प्रकृतिका सामु हामी  ,निरीह नै बन्यौँ

नेपालीका बिचल्लीले ,सबको मुटु काम्यो ।

न छ टेक्ने हाँगा भेलमा ,न समाउने डालो

पाँच तले घर पनि ,निमेष मै ढाल्यो ।

सर्वस्व  नै हरण गरी लाने प्रकृतिलाई

घना आवाद भाको ठाउँलाई, मसानघाट नै बनाई ।

मर्नेभन्दा बाँच्नेलाई,  ठूलो छटपटी

अनिश्चित  आफन्तको व्यग्र, पर्खाइ कति?

उद्धार कार्य जति गरे ,पनि अपुग भा छ

जनतालाई  सरकारले ,नगरे झैँ ला छ।

जिउँदालाई उद्धार गर्नु ,पैलो प्राथमिकता

शवहरू खोज्न पनि ,भ्याछैन नि त्यता ।

स्थानीयहरू पनि मिली ,गरौँ उद्धार

जसले जहाँ जेजे सक्छ ,गर्न रहूँ तयार।

सरकारले  होस्टेभन्दा ,हैँसे गरौँ सबले

मनैदेखि एक भई पीडा,  हुँदा तपले ।

पीडामाथि राजनीति, गर्ने काम नगरौँ

व्यक्तिगत स्वार्थभन्दा ,सधैँ माथि उठौँ।

बाढीबाट ग्याँस उठाई, बेच्ने काम छाँडौँ

शवबाट सुन झिक्नेलाई, तिरस्कार गरौँ।

के स्वदेशी ,के विदेशी ? सबै दाजुभाइ

शोकलाई पनि फालौँ हामी, मनमा शक्ति ल्याई ।

सहयोगको हात फैलाई ,हातेमालो गरी

राहत सबले दिनुपर्छ ,आफ्नै ज्यान दिई ।

मर्नुपर्छ बुझौँ सबले, यथार्थ  र सत्य

दैव लीला हेर्नुस् हजुर, कति छ बीभत्स ।

सके जति सहयोग गरौँ, हामी सब मिली

उजाडिएका बस्ती फुलाउँ, बनाउँ फेरि कली ,

बनाउँ फेरि कलि

धन्यवाद ।।