“बुबा, मेरो जीवनका जीवित ईश्वर”

~शोभा सिलवाल/ पाण्डेय

पसिना बगाई हुर्कायौ मलाई , काखैमा खेलाई

आफू त कति भोकै नै बस्यौ,सन्तानलाई खुवाई ।

काँडाको बाटो पन्छाईआफैँ ,बाटो यो बनायौ

अँध्यारो मेटी जीवन मेरो ,बत्ती झैँ जगायौ।

आफू त बस्यौ पुराना ओढी,कपडा मलाई

पसिना बेची दिलाई ज्ञान,मान्छे नै बनाई ।

आँसुका धारा छातीमा लुकाई ,ओठमा हाँसो  छ

बुबाको माया सम्झिने मन , कति छ कति छ?

काँधैमा राखी घुमायौ मलाई , मेला र पातमा

ताते नै सिकाई औँँला यो समाई ,काखैमा रातमा ।

संसार जित्ने आड र विश्वास, हजुरले दिनुहुन्छ

जति नै दुःख पिरै परे नि ,जीवन हाँस्दछ ।

पहरा जस्तै बनेर सधैँ, छायाँ यो बनेको

ऋण यो तिर्न  सक्दिनँ  मैले ,जीवनै भरको ।

छातीमा राख्ने ममता मीठो ,अँगालो मारेको

कहिल्यै  भुल्न सक्दिनँ बुबा ,माया त्यो गरेको ।

जिउँदो ईश्वर हजुर नै मेरो ,सम्झन्छु मनमा

सधैं  नै छाओस् खुसी र शान्ति ,बुबाको जीवनमा ।

पाउमा शिर राखेर आज , गर्दछु वन्दना

शिरमा रहोस् आशिषको हात ,

यही छ कामना ,यही छ कामना।

धन्यवाद !